Myers Briggs nogmaals

‘Onwetenschappelijk’ is tegenwoordig newspeak voor ‘onwaar’. Dat zijn in werkelijkheid geen synoniemen.Niet het enige maar voor mij wel het recentste artikel dat de Myers Briggs-test onwetenschappelijk en niet waterdicht is, las ik hier. Ik las het op Facebook en in de reacties daar, kwam veelvuldig langs dat toch veel mensen er persoonlijk veel aan hadden gehad. Daarom kwam meermaals als antwoord de vergelijking (en mijns inziens terecht) met astrologie. Heeft ook heel veel mensen persoonlijk geholpen, maar als jij, je vader en die collega jullie herkennen in een horoscoop, bewijst dat de werkzaamheid van astrologie niet..

In het geval van een psychologisch test is wetenschappelijkheid, newspeak of niet, wel een terecht criterium en ik zou het vervelend vinden te lijken op lichtgelovigen, maar zoals ik hier al eerder schreef, heb ik wel baat gehad bij het doen van een aantal MBTI’s. Ik vulde waarschijnlijk in wat ik het liefste wilde, maar dat hetgeen ik het liefste wilde, leidde tot de conclusie dat er een best behoorlijk deel van de mensheid zo in elkaar steekt en dat ik niet raar zou zijn, dat was een opluchting.

Ook bij de reacties las ik de opmerking dat Myers Briggs iedereen een gevoel van opluchting mag geven, maar dat het niet je schuilplaats moet zijn als je gevraagd wordt op te treden. Je moet je niet verweren met de redenering dat je iets niet kàn, omdat je een WXYZ bent. Je verweer mag alleen gestoeld zijn op een beredeneerde overtuiging. Daar kan ik me wel in vinden. Schermen met een door anderen op jouw geplakt predicaat vind ik ook laf.

Al met al, wat ben ik blij dat het verhaaltje van Myer Briggs me van het idee heeft afgeholpen dat ik een extremiteit was.

Advertenties

Over andere weblogs: Shanna

Ik heb geen blogroll. Vroeger had ik een blogroll, op Blogger. Een lijst met aanbevolen weblogs. Weblogs over aan hier gerelateerde onderwerpen, met een opinie die ik onderschrijf, of van mensen die ik een warm hart toedraag. Hier op WordPress heb ik geprobeerd zo’n lijstje te maken. Wat me in eerste instantie werd aangeboden door WordPress was het lijstje met blogs die ik volg. Dat is niet hetzelfde. Ik volg een aanzienlijke groep weblogs voor mijn werk. Die beveel ik niet aan, ik lees ze omdat ik de informatie nodig heb.

Nu kreeg ik een best lange tijd geleden een heldere ingeving: waarom maak ik geen rubriek met postings over weblogs die ik aanbeveel? Bij deze vang ik daarmee aan en dat doe ik met een voor mij heel belangrijk weblog.

Shan.nl ken ik nog maar gênant kort. Jarenlang ken ik de auteur al. Van het Forum. Daarna op Twitter en Facebook. Nu op Instagram. Shanna is intelligent, humoristisch en dol op feitjes. Rijkelijk laat ontdekte ik op Twitter dat ze een weblog heeft. Niet over stedentrips, over recepten, of over kinderen, maar stukken met inhoud. Shanna houdt van boeken, van feiten, van encyclopedische kennis. Ze schrijft over details in de geschiedenis, over oorzaak en gevolg en over smerig lekker eten. Ze schrijft goed, intelligent, doorwrocht en ze schrijft met humor.

Ik begin bewust deze serie met het weblog van Shanna. Ga haar niet lastigvallen, maar lees haar vooral. Ze is goed.

Twitter

Met mijn kennismaking met Internet trad ik pas in de wereld. In 2002 registreerde ik me op een online forum, hier eerder besproken, en dit was zonder overdrijven mijn emancipatie. Niet eerder gaf ik publiekelijk mijn mening, want een mogelijk ongeïnformeerde mening kan afgestraft worden en dat brengt het risico van gezichtsverlies. Mijn eigenwaarde ligt aan de oppervlakte en raakt dan beschadigd. Word ik behandeld als een nul, dan ben ik in mijn ogen een nul en dit zullen velen van mijn lezers herkennen bij zichzelf. Ter voorkoming van gezichtsverlies dek ik mij in met kennis en zeg ik alleen iets als ik overtuigd ben dat wat ik denk klopt.

Het forum gaf me de indruk dat ik deugde. Ik heb er vrienden aan overgehouden. Ik ben pas echt iemand sinds dat forum. 

Rond 2008 bloedde dat forum dood en ik heb geen vervangend forum gevonden waar ik evenzeer werd uitgedaagd en gerespecteerd. Het is geen toeval dat ik binnen een jaar daarna ben gaan bloggen, ook al is de respons vele malen kleiner (maar ik waardeer die respons evenzeer). 

Datzelfde jaar vond ik iets van vervanging in Twitter. Het is veel te kort van stof om goed te discussiëren, maar alles wat me maar kan interesseren komt vanzelf voorbij in mijn timeline en het is mijn primaire bron van nieuws. Ook aan Twitter heb ik vrienden overgehouden, maar niemand maakt mij nog wijs dat Twitter niet aan het doodbloeden is. 

Het bedrijf achter Twitter draait verlies, de meeste tweets over welk onderwerp dan ook komen van een vaste kern van mensen en nu net hun reacties komen me inmiddels als overbekend en met zouteloze humor voor. Mijn vrienden zijn er steeds minder te vinden, nieuwe aanwas zie ik niet opduiken en het vervelendst van al: als je nu iets tweet is de kans klein dat je antwoord krijgt. Je kunt het net zo goed laten. 

Zoals veel anderen in mijn timeline heb ik geprobeerd de pit er weer in te krijgen door iets provocatiever te tweeten, maar dat past me helemaal niet. Ik kraam dan zeikerige onzin uit en uiteindelijk leverde het me net zo weinig reacties op. Mijn primaire bron voor informatie is nu Instagram en het scheelt me aanmerkelijk veel tijd. Wat kon ik uren dwalen op Twitter. 

Enige dat ik nog mis is een medium waar ik durf te uiten wat ik denk en waar die denkbeelden  getoetst worden door anderen. Daar is deze blog ideaal geschikt voor en ik ga posten wat ik denk, maar dat toetsen is nog steeds een onzekerheid. Jullie blijven welkom om te reageren. Ook al is dat zelden bij blogs, van wie dan ook, een stroom van interactie. 

Ik zou mijn heil kunnen zoeken bij een offline discussiegroep, maar het punt is dat ik graag een dag over een reactie nadenk voordat ik antwoord – en ik hou niet zo van live omgang met mensen die mijn vrienden niet zijn. Dit zullen vele lezers ook weer herkennen. 

In ieder geval post ik meer hier de aankomende tijd.

Geloof en de irrationele voordeur

Voor zover ik wist was het idee dat je geloven maar mooi achter je voordeur doet inmiddels wel verdwenen, maar voor het eerst sinds jaren kwam ik de uitspraak anno 2016 weer tegen! En dat uitroepteken is er echt in mijn geest. Hoe kan iemand nog werkelijk denken dat geloven een huispak is dat je uit doet zodra je je jas pakt?

Stel, ik geloof dat dieren dezelfde lichamelijke integriteit toekomt als mensen. Mensen zijn zoogdieren, waarom zou het niet zijn toegestaan om proeven op mensen uit te voeren – of hen te doden – en op andere dieren wel? Met nadruk: stel.

Dat betekent dat ik geen dierlijke producten wil gebruiken. Ik wil niet medeplichtig zijn aan het schenden van mijns inziens voor dieren geldende rechten. Thuis leef ik veganistisch…en dan loop ik zo af en toe de deur uit, de straat op. Zijn er serieus mensen die eisen van een veganist dat die hele overtuiging alleen geldt als hij thuis is? Serieus?

Stel, ik heb ik een seksuele voorkeur voor mensen van het vrouwelijk geslacht en ik beschouw deze lesbische geaardheid als een belangrijk deel van mijn identiteit. Als ik tv kijk, ben ik lesbisch (en daar hoeft tegelijkertijd geen enkele praxis aan te pas te komen) en als ik werk ben ik uiteraard nog steeds lesbisch. Ook al merk je dat aan het werk uit mijn handen niet. Zijn er serieus mensen die vinden dat ik buiten mijn eigen huis niets moet uiten dat een hint geeft over mijn liefde voor vrouwelijk schoon? En eisen deze personen dan tegelijkertijd dat een hetero-vrouw dan ook nooit refereert aan háár relaties of alleen al het plezier dat het zicht op een knappe man haar geeft?

Ik beschouw me niet gediscrimineerd, al mag dat zo lijken omdat ik vind dat er ongelijk behandeld wordt. Gelukkig trekken in Nederland gelovigen zich geen reet aan van het voordeur-principe van onnadenkenden. Wat me blijft verbazen is dat dit principe aangehaald blijft worden. Er is serieus het idee dat je geloof uitoefent als een vrijetijdsbesteding en dat je andere overtuigingen kunt hebben in het maatschappelijke verkeer dan de overtuigingen die je persoonlijk houdt. Het is volgens sommige mensen dus mogelijk dat ik thuis denk dat ik (de mens) niet de maat der dingen ben en rustig een uur later buiten zal vinden dat de mens wél de maat der dingen is. En het zijn niet de minste die deze onzin roepen. Het zijn o.a. politici, journalisten en soms zelfs wetenschappers.

What the actual bloody fuck??!