Peaceful wife

people-2562102_960_720

Een volbloed bekentenis! Ik zou haar een guilty pleasure van me kunnen noemen, maar dat vind ik niet van respect getuigen voor haar werk. Ik kreeg jaren geleden de tip om eens te kijken op het weblog van Peaceful Wife. Overigens vergat ik tijdenlang de naam van haar weblog en noemde het Obedient Housewife. Ik kan je zeggen: google dat en je komt op hele andere zaken uit dan haar weblog.

Leiderschap

Maar obedient housewife dekte in mijn onbegrip wel de lading. De standpunten van April staan mijlenver van een doorsnee West-Europese cultuuropvatting van dit moment af. Samengevat door mij betekenen haar standpunten God voor alles stellen en je echtgenoot ondersteunen en accepteren als leider van jullie gezin. God voor alles stellen is voor veruit de meeste gelovigen een vanzelfsprekendheid. Daar hoef ik in deze blogpost dus om twee redenen niet op in te gaan: de ene helft van de lezers beschouwt het vanzelfsprekend, de andere helft van de lezers zegt God niets.

Maar die tweede regel is op zichzelf al een onderwerp van jewelste! Hedendaagse vrouwen redden zichzelf. Ze hebben gestudeerd, ze hebben een goede baan, ze weten wat ze willen, ze kunnen hun eigen zaken behartigen. Er is niemand die mij ooit eerder heeft gezegd dat ik mijn echtgenoot (gek op hem!) als leider moet stellen in onze relatie. En dan heb ik nog een echtgenoot die wel kan leiden. Hoe zou dat kunnen gelden voor vrouwen van wie hun echtgenoot langdurig ziek is, of ontoerekeningsvatbaar is geraakt of wanneer hij overduidelijk haar belangen niet in acht neemt?

Dat beaamt April ook. Zit je in een rolpatroon waarin hij misbruik van je maakt, dan kan dit niet opgaan. Is je echtgenoot langdurig ziek, dan zijn er afspraken te maken wanneer hij wel en niet zijn leiderschap kan uitvoeren.
Nu nog, overigens, vind ik het raar om zo te praten over mannelijk leiderschap in een relatie. Het is volkomen tegengesteld aan wat ik geleerd heb hier in Nederland.

Experiment

Ik heb wel de proef op de som genomen. Daarvan heb ik mijn man overigens niet op de hoogte gesteld. Hij zou het experiment bespottelijk vinden en willen dat ik gewoon bleef doen. Het ging niet goed met ons destijds en ik had inmiddels ook wel ontdekt dat ik wat eigenwijze trekjes heb. Dat ik zijn adviezen aanhoorde en over mijn schouder gooide, waarna ik ging doen wat ik me toch al voorgenomen had. En hoe vaak had ik niet al van hem gehoord dat ik alleen mijn eigen zin deed en nooit naar hem luisterde? En ja, wij ruziën in maximalen: ‘altijd’ en ‘nooit’.

Dus het experiment ging in. Voor zover ik het nog weet was het rond 2014. Nooit heeft mijn man me gezegd dat ik me anders ben gaan gedragen. Het is blijkbaar zo geleidelijk gegaan dat dit hem niet is opgevallen. Maar ik schold dus niet meer tegen hem, ook niet als hij me krenkte, ik liet hem altijd merkte hoe blij ik ben hem te zien, met hem te praten en hem dicht bij me te hebben en ik legde hem dus mijn opties voor in allerlei situaties, dan zei hij me wat ik het beste kon doen en dan deed ik dat. Het waren eenvoudige vragen als “zal ik met het ov of met de auto naar die afspraak” maar ook “neem ik die baan aan of niet”. En daadwerkelijk ons beide betreffend: “kopen we dit (dure) spul wel of besluit hij dat we het niet kopen”. Normale mensen zullen dit herkennen: het is een groot gemak om je twijfels in dat soort situaties te delen en advies te horen. Dat deed ik nooit. Ik vond het fijn zijn mening te horen. Ik heb ook gewoon een behoorlijk slimme man. Hij ging langzamerhand steeds sterker in zijn schoenen staan. Letterlijk wat meer rechtop lopen. En er zijn vragen van mij waar hij op antwoordt: ‘weet ik niet. Kies zelf maar.’ Ik kan niet beamen of hij door heeft gekregen hoeveel meer controle hij kreeg over zijn situatie en de onze. Ik ben niet meer gestopt. Het succes was snel bewezen. Onze gehele relatie gaat nu beter. We zijn bijzonder klef voor een stel dat al 18 jaar bij elkaar is.

Het bredere beeld

Na mijn experiment ben ik ervan overtuigd dat het voor mannen van tegenwoordig beter is als ze de ervaring krijgen dat ze leiders zijn. Dat ze van belang zijn. Heel veel mannen hebben de verwachting dat ze oplossingen moeten brengen in plaats van (alleen) luisteren naar de frustraties van hun partner. Ik denk dat dit iets is dat mannen onder elkaar zo doen: oplossingen bieden en niet luisteren om het luisteren en geruststellen. Ze verwachten veelal dat ze moeten beschermen en de kost moeten verdienen, ook al is dat laatste in de huidige economie en met het aandeel hogeropgeleide vrouwen niet meer vanzelfsprekend.

Als we dat zouden willen, zouden wij vrouwen de mannen klein kunnen krijgen. Wij kunnen zo ongeveer alles goed. Werken, zorgen, prioriteren, onderhandelen, omzien naar anderen, relaties onderhouden. De baat voor vrouwen is dan, in mijn persoonlijke situatie, dat ik in heel veel zaken de beslissing niet meer hoef te nemen. Heb ik uitbesteed. Hoef ik niet te onthouden. Staat niet op mijn takenlijst.

Ik wilde jullie hierbij dus met enige gêne vertellen dat ik min of meer een peaceful wife ben geworden. Dat het werkt. Het was algemeen acceptabeler geweest als ik was blijven voldoen aan de maatstaf van mijn West-Europese hedendaagse cultuur, maar dit werkt verrassend goed voor mij. Voor ons.

Advertenties

Geloof en de irrationele voordeur

Voor zover ik wist was het idee dat je geloven maar mooi achter je voordeur doet inmiddels wel verdwenen, maar voor het eerst sinds jaren kwam ik de uitspraak anno 2016 weer tegen! En dat uitroepteken is er echt in mijn geest. Hoe kan iemand nog werkelijk denken dat geloven een huispak is dat je uit doet zodra je je jas pakt?

Stel, ik geloof dat dieren dezelfde lichamelijke integriteit toekomt als mensen. Mensen zijn zoogdieren, waarom zou het niet zijn toegestaan om proeven op mensen uit te voeren – of hen te doden – en op andere dieren wel? Met nadruk: stel.

Dat betekent dat ik geen dierlijke producten wil gebruiken. Ik wil niet medeplichtig zijn aan het schenden van mijns inziens voor dieren geldende rechten. Thuis leef ik veganistisch…en dan loop ik zo af en toe de deur uit, de straat op. Zijn er serieus mensen die eisen van een veganist dat die hele overtuiging alleen geldt als hij thuis is? Serieus?

Stel, ik heb ik een seksuele voorkeur voor mensen van het vrouwelijk geslacht en ik beschouw deze lesbische geaardheid als een belangrijk deel van mijn identiteit. Als ik tv kijk, ben ik lesbisch (en daar hoeft tegelijkertijd geen enkele praxis aan te pas te komen) en als ik werk ben ik uiteraard nog steeds lesbisch. Ook al merk je dat aan het werk uit mijn handen niet. Zijn er serieus mensen die vinden dat ik buiten mijn eigen huis niets moet uiten dat een hint geeft over mijn liefde voor vrouwelijk schoon? En eisen deze personen dan tegelijkertijd dat een hetero-vrouw dan ook nooit refereert aan háár relaties of alleen al het plezier dat het zicht op een knappe man haar geeft?

Ik beschouw me niet gediscrimineerd, al mag dat zo lijken omdat ik vind dat er ongelijk behandeld wordt. Gelukkig trekken in Nederland gelovigen zich geen reet aan van het voordeur-principe van onnadenkenden. Wat me blijft verbazen is dat dit principe aangehaald blijft worden. Er is serieus het idee dat je geloof uitoefent als een vrijetijdsbesteding en dat je andere overtuigingen kunt hebben in het maatschappelijke verkeer dan de overtuigingen die je persoonlijk houdt. Het is volgens sommige mensen dus mogelijk dat ik thuis denk dat ik (de mens) niet de maat der dingen ben en rustig een uur later buiten zal vinden dat de mens wél de maat der dingen is. En het zijn niet de minste die deze onzin roepen. Het zijn o.a. politici, journalisten en soms zelfs wetenschappers.

What the actual bloody fuck??!

Raadsel

Wat is je authentieke zelf? Ik kan over van alles van mening veranderen. Ik ben bij mijn man anders dan bij mijn ouders en bij mijn beste vriendin weer anders dan bij mijn man. Bij alle vier voel ik me prima op mijn gemak. Het goed bedoelde advies ‘wees gewoon jezelf’ is een raadsel voor me. Ik ben in zo veel situaties weer anders en dat is helemaal niet slecht.

Ik zou me overal wel op mijn gemak willen voelen, maar dan verlies ik mijn alertheid en alert zijn kan het verschil maken tussen leven en dood.

Nee, ‘wees gewoon jezelf’ is een waardeloos advies.

Gedachten in Italië

Ik zou een uitgebreid gesprek, een uitgebreide kennismaking willen hebben. Wie is dit? Wat kan ik leren? Waar maak ik diegene blij mee? Waar kunnen wij het uitgebreid over hebben en hoe gaat dat in z’n werk?

Is dit verveling van me? Je maakt mij niet wijs dat anderen altijd, vroeger en nu, hun gedachten kwijt konden bij anderen. Hoe overleefden zij dat? Wat deden zij ter geruststelling? Corresponderen? Wat jammer dat we daar tegenwoordig de tijd niet meer voor nemen.

Wat kan ik vragen? Wat kunnen we bespreken? Mag ik nog van mezelf uitgaan? Hoe krijg ik antwoord? Wat spreken we af als kennismaking? Hoe ga ik dit doen?

Ik heb een hekel aan mezelf als ik me niet verstaanbaar kan maken en alleen maar sta te glimlachen om anderen zich op hun gemak te laten voelen.

Het is waardeloos tijd te steken in sympathiseren met een Italiaanse die je nooit meer zult zien, al kan het zijn dat ik haar dag maak door haar vriendelijk te behandelen…