Myers Briggs nogmaals

‘Onwetenschappelijk’ is tegenwoordig newspeak voor ‘onwaar’. Dat zijn in werkelijkheid geen synoniemen.Niet het enige maar voor mij wel het recentste artikel dat de Myers Briggs-test onwetenschappelijk en niet waterdicht is, las ik hier. Ik las het op Facebook en in de reacties daar, kwam veelvuldig langs dat toch veel mensen er persoonlijk veel aan hadden gehad. Daarom kwam meermaals als antwoord de vergelijking (en mijns inziens terecht) met astrologie. Heeft ook heel veel mensen persoonlijk geholpen, maar als jij, je vader en die collega jullie herkennen in een horoscoop, bewijst dat de werkzaamheid van astrologie niet..

In het geval van een psychologische test is wetenschappelijkheid, newspeak of niet, wel een terecht criterium en ik zou het vervelend vinden te lijken op lichtgelovigen, maar zoals ik hier al eerder schreef, heb ik wel baat gehad bij het doen van een aantal MBTI’s. Ik vulde waarschijnlijk in wat ik het liefste wilde, maar dat hetgeen ik het liefste wilde, leidde tot de conclusie dat er een best behoorlijk deel van de mensheid zo in elkaar steekt en dat ik niet raar zou zijn, dat was een opluchting.

Ook bij de reacties las ik de opmerking dat Myers Briggs iedereen een gevoel van opluchting mag geven, maar dat het niet je schuilplaats moet zijn als je gevraagd wordt op te treden. Je moet je niet verweren met de redenering dat je iets niet kàn, omdat je een WXYZ bent. Je verweer mag alleen gestoeld zijn op een beredeneerde overtuiging. Daar kan ik me wel in vinden. Schermen met een door anderen op jouw geplakt predicaat vind ik ook laf.

Al met al, wat ben ik blij dat het verhaaltje van Myer Briggs me van het idee heeft afgeholpen dat ik een extremiteit was.

Advertenties

Gedachten in Italië

Ik zou een uitgebreid gesprek, een uitgebreide kennismaking willen hebben. Wie is dit? Wat kan ik leren? Waar maak ik diegene blij mee? Waar kunnen wij het uitgebreid over hebben en hoe gaat dat in z’n werk?

Is dit verveling van me? Je maakt mij niet wijs dat anderen altijd, vroeger en nu, hun gedachten kwijt konden bij anderen. Hoe overleefden zij dat? Wat deden zij ter geruststelling? Corresponderen? Wat jammer dat we daar tegenwoordig de tijd niet meer voor nemen.

Wat kan ik vragen? Wat kunnen we bespreken? Mag ik nog van mezelf uitgaan? Hoe krijg ik antwoord? Wat spreken we af als kennismaking? Hoe ga ik dit doen?

Ik heb een hekel aan mezelf als ik me niet verstaanbaar kan maken en alleen maar sta te glimlachen om anderen zich op hun gemak te laten voelen.

Het is waardeloos tijd te steken in sympathiseren met een Italiaanse die je nooit meer zult zien, al kan het zijn dat ik haar dag maak door haar vriendelijk te behandelen…